برخیز که غیر از تو مرا دادرسی نیستگویی همه خوابند، کسی را به کسی نیستآزادی و پرواز از آن خاک به این خاکجز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیستاین قافله از قافله سالار خراب استاینجا خبر از پیش رو و باز پسی نیستتا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیستمن در پی خویشم، به تو بر می‌خورم اماآن‌سان شده‌ام گم که به من دسترسی نیستآن کهنه درختم که تنم زخمی برف استحیثیت این باغ منم، خار و خسی نیستامروز که محتاج توام، جای تو خالی استفردا که می‌آیی به سراغم نفسی نیستدر عشق خوشا مرگ که ا

زبانم در دهان باز بسته استدر تنگ قفس باز است وافسوسکه بال مرغ آوازم شکسته استنمیدانم چه میخواهم بگویمغمی در استخوانم می گدازدخیال ناشناسی آشنا رنگگهی می سوزدم گه می نوازد پریشان سایه ای آشفته آهنگز مغزم می تراود گیج وگمراهچو روح خوابگردی مات و مدهوشکه بی سامان به ره افتد شبانگاهدرون سینه ام دردیست خونبارکه همچون گریه میگیرد گلویمغمی آشفته دردی گریه آلودنمیدانم چه می خواهم بگویم هوشنگ ابتهاج

امید جانم ز سفر بازآمدشکر دهانم ز سفر بازامدعزیز آن که بی خبربه ناگهان رود سحرچو ندارد دیگر دلبندیبه لبش ننشیند لبخندیچو غنچه ی سپیده دمشکفته شد لبم ز همکه شنیدم یارم بازآمدز سفر غمخوارم بازآمدهمچنان ، که عاقبتپس از همه شب بدمد سحر ، ناگهاننگارِ من ، چنان مهِ نو آمد از سفرهمچنان ، که عاقبت من هم ، پس از آن دوریبعد از ، غم مهجورییک شاخه ی گل ، بُردم به برشیک شاخه ی گل ، بُردم به برشدیدم ، که نگارِ منسرخوش ، ز کنار منبگذشت و به بریارِ دگرشبگذشت و به بریارِ دگرشوای از آن گلی که دست من بودخموش و ی

از آتش فراقت، شرحی شنیده بودملیکن درون آتش، خود را ندیده بودمگفتی بیا به سویم تا کام دل بیابیدانستمی گر اینسان، با سر دویده بودمهر سو شدم پی دل، کامی نگشت حاصلمطلوب دل تو بودی، من نارسیده بودمکی داشتم نصیبی از عشق تو حبیبی گر در بهشت خرّم عمری خزیده بودماین شور و شهد گفتار، از لطف توست ای یارشاید ز قند لعلت، روزی مزیده بودمای مونس دل و جان، ای رشک ماه تابان!گویی به سرّ و پنهان، مهرت خریده بودمطوطی ز شوق دیدار، نالان شو از دل زارگویا که بهر این کار، یار آفریده بودم